NEWS-ANNOUNCEMENTS

Η AI Act αποτελεί το πρώτο νομοθέτημα για την ΤΝ παγκοσμίως. Στόχος του είναι να διασφαλιστούν η ασφάλεια, ο δεοντολογικός χαρακτήρας και η αξιοπιστία των συστημάτων ΤΝ. Σύμφωνα με την AI Act, ως σύστημα ΤΝ ορίζεται κάθε μηχανικό σύστημα που έχει σχεδιαστεί για να λειτουργεί με διαφορετικά επίπεδα αυτονομίας και μπορεί να παρουσιάζει προσαρμοστικότητα μετά την εφαρμογή του και το οποίο, για ρητούς ή σιωπηρούς στόχους, συνάγει, από τα στοιχεία εισόδου που λαμβάνει, πώς να παράγει στοιχεία εξόδου, όπως προβλέψεις, περιεχόμενο, συστάσεις ή αποφάσεις που μπορούν να επηρεάσουν υλικά ή εικονικά περιβάλλοντα. 

Η AI Act έχει εξωεδαφικό χαρακτήρα, δηλαδή εφαρμόζεται σε παρόχους (providers) που διαθέτουν στην αγορά ή θέτουν σε λειτουργία συστήματα ΤΝ στην Ένωση, ανεξάρτητα από το αν οι εν λόγω πάροχοι είναι εγκατεστημένοι εντός της Ένωσης ή σε τρίτη χώρα, σε φορείς εφαρμογής συστημάτων ΤΝ (developers) οι οποίοι βρίσκονται εντός της Ένωσης και σε παρόχους και φορείς εφαρμογής συστημάτων ΤΝ οι οποίοι βρίσκονται σε τρίτη χώρα, όταν τα στοιχεία εξόδου που παράγει το σύστημα χρησιμοποιούνται στην Ένωση.

Η AI Act κατατάσσει τα συστήματα ΤΝ σε τρεις κατηγορίες, ανάλογα με τον κίνδυνο που ενέχουν, θεσπίζοντας διαφορετικές απαγορεύσεις – υποχρεώσεις των παρόχων / φορέων εφαρμογής, για κάθε μία κατηγορία. Επίσης, ιδιαίτερη κατηγορία συστημάτων ΤΝ είναι τα μοντέλα ΤΝ γενικού σκοπού (General Purpose AI), για τα οποία επίσης θεσπίζονται συγκεκριμένες υποχρεώσεις. Ειδικότερα:

O Κανονισμός (ΕΕ) 2023/1114 για τις αγορές κρυπτοστοιχείων (Markets in Crypto assets - MiCA), χωρίζει τα κρυπτοστοιχεία σε τρεις βασικές κατηγορίες και διαφοροποιεί τις υποχρεώσεις των εκδοτών, ανάλογα με την κάθε κατηγορία. Οι κατηγορίες είναι:

(α) Μάρκες με αναφορά σε περιουσιακά στοιχεία (asset-referenced tokens - ART), δηλαδή κρυπτοστοιχεία που επιδιώκουν τη διατήρηση σταθερής αξίας με αναφορά σε άλλη αξία ή δικαίωμα ή συνδυασμό αυτών,

(β) μάρκες ηλεκτρονικού χρήματος (electronic money tokens - EMT), δηλαδή κρυπτοστοιχεία που επιδικώκουν τη διατήρηση σταθερής αξίας με αναφορά στην αξία ενός επίσημου νομίσματος και

(γ) κρυπτοστοιχεία που δεν ανήκουν σε κάποια από τις δύο παραπάνω κατηγορίες, στα οποία εντάσσονται όλα τα υπόλοιπα, εκτός των NFTs (που εξαιρούνται ρητά από το πεδίο εφαρμογής του MiCa), των κρυπτοστοιχείων που θεωρούνται «κινητές αξίες», συνεπώς εντάσσονται στο πεδίο εφαρμογής της Οδηγίας 2014/65 (MiFID II), καθώς και κάποιων άλλων που εξαιρούνται ρητά (λ.χ. αυτά που παρέχονται δωρεάν κ.α.).

Σύμφωνα με τις προβλέψεις του MiCa, ο οποίος ισχύει ήδη από τις 30 Δεκεμβρίου 2024, προκειμένου κάποιο πρόσωπο να προβεί σε δημόσια προσφορά κρυπτοστοιχείου (εκτός ART και EMT), εντός της ΕΕ, πρέπει να συμμορφωθεί με τις υποχρεώσεις που προβλέπονται παρακάτω. Παράβαση των σχετικών διατάξεων μπορεί να επιφέρει διοικητικές κυρώσεις ή/και ποινικές από την αρμόδια ρυθμιστική αρχή (που στην Ελλάδα είναι η Επιτροπή Κεφαλαιαγοράς, εφεξής ΕΚ).

Η άνοδος της παραγωγικής Τεχνητής Νοημοσύνης (generative AI) έχει δημιουργήσει μια παγκόσμια πρόκληση για το δίκαιο της Πνευματικής Ιδιοκτησίας (ΠΙ). Όπως είναι γνωστό, η παραγωγική ΤΝ αναφέρεται σε τεχνολογία που μπορεί να μαθαίνει από και να μιμείται μεγάλες ποσότητες δεδομένων, προκειμένου να παράγει νέο περιεχόμενο, όπως κείμενα, εικόνες, μουσική και βίντεο, βάσει εισροών του χρήστη. Η προστασία ΠΙ του παραγόμενου αποτελέσματος, το οποίο μπορεί να περιλαμβάνει επιστημονικά, καλλιτεχνικά ή λογοτεχνικά έργα, είναι ιδιαιτέρως σημαντική ιδίως ως προς τις εμπορικές δυνατότητες καλλιτεχνών, σχεδιαστών, μηχανικών και επαγγελματιών του μάρκετινγκ. Τίθεται, λοιπόν, το ερώτημα: Μπορεί ένα έργο που παράγεται από εφαρμογές TN να προστατεύεται από το δίκαιο της ΠΙ;

Η εξόρυξη κειμένων και δεδομένων (text & data mining), δηλαδή κάθε αυτοματοποιημένη αναλυτική τεχνική που αποσκοπεί στην ανάλυση κειμένων και δεδομένων σε ψηφιακή μορφή με στόχο την παραγωγή πληροφοριών, όπως προτύπων, τάσεων και συσχετισμών, παίζει κομβικό ρόλο στην εκπαίδευση της Τεχνητής Νοημοσύνης (ΤΝ), συμβάλλοντας στην ταχύτερη και αποτελεσματικότερη ανάπτυξη των εργαλείων που τη χρησιμοποιούν. Η διαδικασία αυτή περιλαμβάνει αναπόδραστα ενέργειες σε έργα προστατευτέα από το δίκαιο της πνευματικής ιδιοκτησίας, γεγονός που ενεργοποιεί αποκλειστικές εξουσίες δημιουργών και δικαιούχων.

Η ενσωμάτωση νέων τεχνολογιών, όπως η αλυσίδα συστοιχιών (blockchain), τα κρυπτοστοιχεία/κρυπτονομίσματα (crypto-assets/cryptocurrencies), τα μη ανταλλάξιμα διακριτικά (NFTs) και τα εικονικά αγαθά/υπηρεσίες (virtual goods/services), στη σύγχρονη εμπορική δραστηριότητα, δημιουργεί ουσιώδη ζητήματα στο δίκαιο των σημάτων, ιδίως ως προς την ακριβή περιγραφή των σχετικών αγαθών και υπηρεσιών κατά την κατάθεση αίτησης καταχώρισης σήματος. 

Βασικός κανόνας είναι, ότι οι ανωτέρω τεχνολογίες δεν συνιστούν προϊόν ή υπηρεσία, που να υπάγεται αυτοτελώς σε κάποια κλάση της ταξινόμησης της Νίκαιας. Προκειμένου να ενταχθούν στο πεδίο προστασίας ενός σήματος πρέπει να αποτελέσουν μέρος της περιγραφής κάποιου αγαθού ή υπηρεσίας, που ήδη υπάγεται εννοιολογικά στις κλάσεις 1 - 45.

Ακολουθεί συνοπτική επισκόπηση ανά κατηγορία.

Με την υπ’ αριθ. 2487/2025 απόφασή του, το Διοικητικό Εφετείο Αθηνών απέρριψε την έφεση αλλοδαπής εταιρίας κατά του Οργανισμού Βιομηχανικής Ιδιοκτησίας (Ο.Β.Ι.) και έκανε δεκτή την πρόσθετη παρέμβαση της πελάτισσάς μας - ημεδαπής εταιρίας υπέρ του Ο.Β.Ι., διατηρώντας σε ισχύ την απόρριψη του αιτήματος διαγραφής του επίμαχου ελληνικού λεκτικού σήματος της πελάτισσάς μας.

Στην υπόθεση αυτή, την οποία χειρίστηκε η εταιρία μας, το Μονομελές Πρωτοδικείο έκανε δεκτή αγωγή εντολέως μας κατά εταιρίας με έδρα στην αλλοδαπή, με αίτημα την καταβολή αποζημίωσης πελατείας, διαφυγόντων κερδών και οφειλομένων προμηθειών, συνολικού ποσού 45.388,91 ευρώ.

Ειδικότερα, η εντολέας μας και η εναγόμενη αλλοδαπή εταιρία συνήψαν σύμβαση αποκλειστικής εμπορικής αντιπροσωπείας ορισμένου χρόνου, σύμφωνα με την οποία η εντολέας μας ανέλαβε την επί προμήθεια πώληση, διακίνηση και προώθηση των προϊόντων της αλλοδαπής εταιρίας σε Ελλάδα και Κύπρο.

Ωστόσο, παρά το ότι η αντιπρόσωπος δημιούργησε ένα αξιόλογο δίκτυο πελατών, προωθώντας με επιτυχία τα προϊόντα της εναγομένης, η τελευταία κατήγγειλε αιφνίδια και χωρίς σπουδαίο λόγο τη σύμβαση τερματίζοντας πρόωρα τη συνεργασία. Η εντολέας μας επικαλούμενη ενδοσυμβατική ευθύνη λόγω άκαιρης και αδικαιολόγητης καταγγελίας, διεκδίκησε την καταβολή αποζημίωσης πελατείας, διαφυγόντων κερδών και οφειλόμενων προμηθειών.

Με την υπ’ αριθ. 43542/2025 απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης έγινε δεκτή η αγωγή των εντολέων μας κατά τράπεζας, που αφορούσε σε μη εγκεκριμένη μεταφορά ποσού 400.000 ευρώ από τον τραπεζικό τους λογαριασμό, έπειτα από ηλεκτρονική απάτη τύπου “phishing”.

Ειδικότερα, άγνωστος δράστης προσποιούμενος τον λογιστή των πελατών, απέσπασε τηλεφωνικά τον αριθμό της τραπεζικής τους κάρτας, καθώς και εξαψήφιους κωδικούς, χρησιμοποιώντας τα στοιχεία αυτά για αλλαγή των κωδικών πρόσβασης στο web-banking και για καταχώρηση νέας συσκευής κινητού τηλεφώνου. Έτσι, απέκτησε πλήρη πρόσβαση στον λογαριασμό και χρήση των υπηρεσιών του web-banking, με κωδικούς που πλέον λάμβανε ο ίδιος στη νέα συσκευή, έχοντας έτσι τη δυνατότητα να παρέχει όλες τις εγκρίσεις για τις συναλλαγές που πραγματοποιούνται από τον λογαριασμό. Στη συνέχεια, με μία μόνο συναλλαγή προέβη σε μεταφορά ποσού 400.000 ευρώ σε λογαριασμό τρίτου προσώπου.

Η τράπεζα, χωρίς να διαπιστώσει την παραβίαση ασφαλείας και την ασυνήθιστη αυτή δραστηριότητα, επέτρεψε τη συναλλαγή, η οποία είχε εγκριθεί από τον άγνωστο δράστη και όχι από τους δικαιούχους του λογαριασμού. Παρά τις επανειλημμένες οχλήσεις και αιτήματα αμφισβήτησης, η τράπεζα αρνήθηκε να αποκαταστήσει τη ζημία, αποδίδοντας την ευθύνη στους πελάτες - εντολείς μας.

Το Δικαστήριο ανέλυσε εκτενώς τις διατάξεις του Ν. 4537/2018 που ενσωματώνει την Οδηγία (ΕΕ) 2015/2366 σχετικά με τις υπηρεσίες πληρωμών, καθώς και τις αρχές της νόθου αντικειμενικής ευθύνης των παρόχων υπηρεσιών πληρωμών, κρίνοντας ότι:

Το Μονομελές Εφετείο Θεσσαλονίκης, με την υπ’ αριθ. 1289/2025 απόφασή του, έκανε δεκτή την έφεση της εντολέως μας και αναγνώρισε την εις ολόκληρον αδικοπρακτική ευθύνη της αντιδίκου ανώνυμης εταιρίας και των μελών του Δ.Σ. της, για την υπαίτια παράβαση της γενικής υποχρέωσης πρόνοιας και ασφάλειας στις συναλλαγές και ειδικότερα λόγω της παράβασης των συμβατικών υποχρεώσεων που γεννώνται από τη σύμβαση παρακαταθήκης.

Ειδικότερα, η πελάτισσά μας είχε αγοράσει από την εναγόμενη εταιρία προϊόντα αξίας 217.531,40 €, συνάπτοντας παράλληλα και σύμβαση παρακαταθήκης μαζί της, για τη φύλαξή τους. Παρά την πλήρη εξόφληση του τιμήματος και τη λήξη της σύμβασης παρακταθήκης, η εναγόμενη παρέδωσε μόνο μέρος της ποσότητας και αρνήθηκε να αποδώσει τα υπόλοιπα προϊόντα, λόγω καταστροφής τους. Η ζημία της εντολέως μας ανήλθε συνολικά σε 239.166,71 € (θετική και αποθετική).

Το πρωτοβάθμιο δικαστήριο απέρριψε την κύρια βάση της αγωγής μας (αδικοπραξία, ΑΚ 914, 288, 281) ως αόριστη, δεχόμενο μόνο την επικουρική βάση (ενδοσυμβατική ευθύνη της ΑΕ από παρακαταθήκη, ΑΚ 361, 822 επ., 873, 340, 346).

Το δευτεροβάθμιο δικαστήριο δέχθηκε ότι:

Στην υπόθεση αυτήν, την οποία χειρίστηκε η εταιρία μας, οι πελάτισσές μας διατηρούσαν απαίτηση από ανεξόφλητα μισθώματα κατά ετερόρρυθμης εταιρίας (ΕΕ). Δυνάμει διαταγής πληρωμής που εξέδωσαν εναντίον της ενέγραψαν προσημείωση υποθήκης στην κύρια κατοικία του ομορρύθμου εταίρου της ΕΕ, η οποία ήταν και το μοναδικό εμφανές περιουσιακό του στοιχείο και επέσπευσαν πλειστηριασμό σε αυτήν.
Στη συνέχεια, ο ομόρρυθμος εταίρος – οφειλέτης τους υπέβαλε αίτηση κατ’ άρθρ. 72 του ν. 4605/2019 και κρίθηκε επιλέξιμος, οπότε ανεστάλη ο πλειστηριασμός στην κατοικία του. Αρκετό καιρό αργότερα, ο οφειλέτης μετέγραψε τη σύμβαση ρύθμισης του άρθρου 74 του ν. 4605/2019 στο κτηματολογικό φύλλο του επίμαχου ακινήτου, με αποτέλεσμα να ενεργοποιηθεί η οριστική προστασία της κύριας κατοικίας του κατ’ άρθρ. 79 του ιδίου νόμου και να ανασταλεί ο πλειστηριασμός που οι αιτούσες είχαν εντωμεταξύ επισπεύσει στο επίμαχο ακίνητο.

Στην υπόθεση αυτή, την οποία χειρίστηκε η εταιρία μας, ο πελάτης μας, ο οποίος είχε οφειλές συνολικού ποσού 19.498.754,80 ευρώ, μηδενικά εισοδήματα και περιουσιακά στοιχεία που συνίσταντο στο 50% της κυριότητας ενός μεταχειρισμένου αυτοκινήτου αξίας 1.500 ευρώ, είχε κηρυχθεί σε πτώχευση με απόφαση του δημοσιεύτηκε τον Ιούνιο του 2022. Μετά το πέρας τριών ετών από την ημερομηνία κήρυξης της πτώχευσης, υπέβαλε αίτηση ενώπιον του Εισηγητή των Πτωχεύσεων, προκειμένου να διαπιστωθεί η επέλευση της απαλλαγής του από τις οφειλές του κατ’ άρθρ. 192 παρ. 1 και 4 του ν. 4738/2020.

Στην υπόθεση αυτή που χειρίστηκε η εταιρία μας, το Δικαστήριο ασχολήθηκε με τη διεκδίκηση οικονομικών απαιτήσεων από εταίρο ετερόρρυθμης εταιρίας, η οποία τελούσε σε καθεστώς εκκαθάρισης.

Στην υπόθεση αυτή, την οποία χειρίστηκε το γραφείο μας, το Δικαστήριο κλήθηκε να εξετάσει υπόθεση που αφορούσε στην είσοδο και παραμονή πρώην εταίρων στις επαγγελματικές εγκαταστάσεις ετερόρρυθμης εταιρίας, από την οποία είχαν αποκλειστεί με προηγούμενη δικαστική απόφαση.

Στην υπόθεση αυτή, την οποία χειρίστηκε η εταιρία μας, το δικαστήριο απέρριψε στο σύνολό της αγωγή πρώην εταίρου ομόρρυθμης εταιρίας, με την οποία ζητούσε την καταβολή της αξίας της εταιρικής της συμμετοχής, μετά την αποχώρησή της από την εταιρία.

Στην υπόθεση αυτή, την οποία χειρίστηκε η εταιρία μας σε συνεργασία με τον συνάδελφο Αυγερινό Αβραμίκο, το δικαστήριο αντιμετώπισε την ιδιαίτερη περίπτωση των έργων γκράφιτι (graffiti), ως εικαστικό υποείδος της λεγόμενης τέχνης δρόμου (street art) και ειδικότερα την προστασία τους από τις διατάξεις περί πνευματικής ιδιοκτησίας, εκφέροντας κρίσεις επί ενός ζητήματος που σπανίως έχει απασχολήσει την ελληνική νομολογία. 

Ειδικότερα, οι αιτούντες τη λήψη ασφαλιστικών μέτρων, είχαν φιλοτεχνήσει τοιχογραφίες επί τοίχων ξένου ακινήτου, δίχως να έχουν λάβει σχετική άδεια από την ιδιοκτήτρια εταιρία. Μετά τη μεταβίβαση των ακινήτων  στράφηκαν πλέον κατά της νέας ιδιοκτήτριας, ζητώντας από το δικαστήριο να διατάξει ως ασφαλιστικό μέτρο την απαγόρευση της αλλοίωσης ή καταστροφής των τοίχων επί των οποίων απεικονίζονται οι τοιχογραφίες, επικαλούμενοι την προστασία τους ως έργων πνευματικής ιδιοκτησίας.

Στην υπόθεση αυτή, την οποία χειρίστηκε η εταιρία μας, το δικαστήριο κλήθηκε να αποφασίσει σχετικά με την ακυρότητα αποφάσεων της Γενικής Συνέλευσης της Ανώνυμης Εταιρίας – πελάτισσάς μας. Πιο συγκεκριμένα, η ΓΣ της πελάτισσάς μας έλαβε το έτος 1973 την απόφαση να αυξήσει το μετοχικό της κεφάλαιο. Το έτος 1975 η ΓΣ της ίδιας εταιρίας, στην οποία παραστάθηκαν μέτοχοι που κατείχαν το 68,75% του μετοχικού της κεφαλαίου, αποφάσισε να επιτρέψει στην εταιρία την αγορά από τους παριστάμενους μετόχους δύο οικοπέδων, που τους ανήκαν κατά κυριότητα κατά 1/3 εξ αδιαιρέτου στον κάθε έναν. Η ΓΣ εξήρτησε την παρεχόμενη άδειά της από τον όρο να δύναται η ΑΕ μέχρι το τέλος του 1980 να προβαίνει μονομερώς στην ανατροπή και την ακύρωση της σύμβασης. Κατά τον χρόνο αυτό, οι τρεις μέτοχοι ήταν ταυτόχρονα και μέλη του ΔΣ της εταιρίας. Η κατάρτιση της επίμαχης σύμβασης πώλησης πραγματοποιήθηκε τελικά το έτος 1987.

Στην υπόθεση αυτή, την οποία χειρίστηκε η εταιρία μας, τον Άρειο Πάγο απασχόλησε ένα ζήτημα γενικότερου ενδιαφέροντος, καθώς αφορά πλήθος παραγωγών ηλεκτρικής ενέργειας από ΑΠΕ (Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας), των οποίων τα τιμολόγια πώλησης ηλεκτρικής ενέργειας δεν πληρώθηκαν εμπρόθεσμα από τη ΔΑΠΕΕΠ ΑΕ, με αποτέλεσμα να γεννηθούν τόκοι υπερημερίας. Η υπόθεση παραπέμφθηκε στην Ολομέλεια.

Ειδικότερα, το κρίσιμο νομικό ζήτημα σχετίζεται με το κατά πόσο η ΔΑΠΕΕΠ ΑΕ υποχρεούται να καταβάλει στους παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας από ΑΠΕ τόκους υπερημερίας, στην περίπτωση που καθυστερήσει να εξοφλήσει ποσά τιμολογίων πώλησης, κατ’ άρθρα 340 και 341 παρ. 1 ΑΚ ή δικαιούται να απαλλαγεί από αυτή την υποχρέωση προβάλλοντας την κατ’ άρθρο. 342 ΑΚ ένσταση, με το σκεπτικό ότι ο Ειδικός Λογαριασμός του άρθρου 40 του ν. 2773/1999, από τον οποίο αντλούνται τα απαιτούμενα κεφάλαια για την πληρωμή των τιμολογίων, δεν τροφοδοτείται από την ίδια, και ως εκ τούτου δεν φέρει ευθύνη σε περίπτωση που παρουσιάσει έστω και παροδικό έλλειμμα, που καθιστά ανέφικτη την έγκαιρη εκπλήρωση της παροχής.

Στην υπόθεση αυτή, την οποία χειρίστηκε η εταιρία μας, το δικαστήριο έκρινε, ότι η αναγκαστική εκτέλεση που επέσπευδε εταιρία ειδικού σκοπού σε ακίνητο του πελάτη μας ήταν καταχρηστική, ως αντίθετη στις αρχές της καλής πίστης, των χρηστών ηθών, και του οικονομικού και κοινωνικού σκοπού του δικαιώματός της και ως εκ τούτου προχώρησε στην ακύρωσή της.

Ειδικότερα, ο ανακόπτων – πελάτης μας, είχε συνάψει σύμβαση επιχειρηματικού δανείου, με σκοπό την ανέγερση πολυώροφης οικοδομής στο πλαίσιο της επαγγελματικής του δραστηριότητας ως εργολάβος. Από την αρχή της συνεργασίας του με το πιστωτικό ίδρυμα υπήρξε απόλυτα συνεργάσιμος δανειολήπτης, προβαίνοντας κατά τα πρώτα δύο έτη της σύμβασης σε πρόωρη εξόφληση μεγάλου μέρους του κεφαλαίου (85% του αρχικού κεφαλαίου), την οποία επετύγχανε μέσω της πώλησης ακινήτων στα πλαίσια της επαγγελματικής του δραστηριότητας.

Δημοσιεύθηκε ο Ν. 5178/2025 που ενσωματώνει την Οδηγία (Ε.Ε.) 2022/2381 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, σχετικά με τη βελτίωση της ισόρροπης εκπροσώπησης των φύλων στα Διοικητικά Συμβούλια εταιρειών και δημοσίων επιχειρήσεων (Directive (EU) 2022/2381 on improving the gender balance among directors of listed companies and related measures).

Σκοπός των νέων διατάξεων είναι η διασφάλιση της εφαρμογής της αρχής της ισότητας των φύλων και η επίτευξη μίας πιο ισόρροπης εκπροσώπησής τους στα ΔΣ των εισηγμένων εταιρειών, των ανωνύμων εταιρειών και των δημοσίων επιχειρήσεων και οργανισμών.

Στην υπόθεση αυτή, την οποία χειρίστηκε η εταιρία μας, η πελάτισσά μας είχε κηρυχθεί σε πτώχευση και κατέβαλε κάθε μήνα έως την απαλλαγή της το ποσό των 562,51 ευρώ, σύμφωνα με το σχέδιο περιοδικών πληρωμών που είχε εγκριθεί με διάταξη του Εισηγητή των Πτωχεύσεων. Με αίτησή της στον Εισηγητή των Πτωχεύσεων αιτήθηκε τη μείωση των μηναίων δόσεών της, λόγω προβλημάτων υγείας που παρουσιάστηκαν μετά την κήρυξη της πτώχευσης, τα οποία είχαν ως συνέπεια την αύξηση των εξόδων της.