ΜονΠρΘες 9905/2026 – Ανακοπή κατά αρνητικής δήλωσης τρίτου: Όρια των ενστάσεων του τρίτου, μελλοντικές απαιτήσεις και συμψηφισμός

Το Μονομελές Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης, σε υπόθεση που χειρίστηκε η εταιρεία μας, έκανε δεκτή ανακοπή κατά αρνητικής δήλωσης τρίτου, αναγνωρίζοντας την ανειλικρίνειά της και υποχρεώνοντας την τρίτη να καταθέσει στο Ταμείο Παρακαταθηκών και Δανείων το κατασχεθέν ποσό.

Η υπόθεση αφορούσε συντηρητική κατάσχεση εις χείρας τρίτου, η οποία επιβλήθηκε για απαίτηση έως 48.000 ευρώ κατά εργοληπτικής εταιρείας. Η κατάσχεση στρεφόταν κατά υπολοίπου τιμήματος ύψους 20.000 ευρώ, το οποίο η τρίτη όφειλε να καταβάλει στην εργολάβο δυνάμει σύμβασης αγοραπωλησίας διαμερίσματος. Η τρίτη δήλωσε ότι δεν οφείλει το ποσό, ισχυριζόμενη ότι η απαίτηση εξαρτιόταν από την παράδοση του ακινήτου και ότι είχε ήδη προβεί σε εξώδικο συμψηφισμό του τιμήματος με αξίωσή της από ποινική ρήτρα λόγω καθυστέρησης παράδοσης.

Το Δικαστήριο απέρριψε τους ισχυρισμούς αυτούς και έκρινε, μεταξύ άλλων, ότι:

• Ο τρίτος δεν νομιμοποιείται να προβάλλει ουσιαστικές ακυρότητες της κατάσχεσης, όπως ισχυρισμούς που αφορούν τη φύση ή το κύρος της κατασχεθείσας απαίτησης. Μπορεί να επικαλεστεί μόνο τυπικές δικονομικές πλημμέλειες της κατάσχεσης ή ακυρότητες που έχουν θεσπιστεί προς προστασία του ίδιου ή του δημόσιου συμφέροντος.
• Η αναφορά της δικαιογόνου αιτίας της απαίτησης στο κατασχετήριο δεν απαιτείται όταν πρόκειται για ήδη γεννημένη απαίτηση, αλλά μόνο στην περίπτωση κατάσχεσης μελλοντικών απαιτήσεων. Στην προκειμένη περίπτωση, η απαίτηση από το υπόλοιπο του τιμήματος είχε ήδη γεννηθεί, γεγονός που συνομολογούσε και η ίδια η τρίτη με τη δήλωσή της.
• Ο προβαλλόμενος εξώδικος συμψηφισμός κρίθηκε αόριστος και απορρίφθηκε, καθώς η τρίτη δεν προσδιόρισε πότε γεννήθηκαν και κατέστησαν ληξιπρόθεσμες οι επιμέρους απαιτήσεις της από την ποινική ρήτρα ούτε αν συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις συμψηφισμού πριν από την επιβολή της κατάσχεσης.

Η απόφαση διευκρινίζει τα όρια των ενστάσεων που μπορεί να προβάλλει ο τρίτος στο πλαίσιο ανακοπής κατά της δήλωσής του, αποσαφηνίζει τη διάκριση μεταξύ ενεστώσας και μελλοντικής απαίτησης κατά την κατάσχεση εις χείρας τρίτου και υπογραμμίζει ότι ο ισχυρισμός περί συμψηφισμού πρέπει να είναι πλήρως και συγκεκριμένα θεμελιωμένος, ιδίως ως προς τον χρόνο γένεσης και ληξιπρόθεσμου της ανταπαίτησης.