Απόρριψη αγωγής για υπεξαίρεση και παραβίαση υποχρέωσης πίστης εταίρου Ι.Κ.Ε. - 966/2016 ΜονΠρΘ

Στην υπόθεση αυτή, την οποία χειρίστηκε η εταιρία μας, η ενάγουσα ιδιωτική κεφαλαιουχική εταιρία (Ι.Κ.Ε.) με έδρα την Ελλάδα, που δραστηριοποιούταν στον τομέα της εκπαίδευσης πιλότων, άσκησε αγωγή κατά του πρώην διαχειριστή / πελάτη μας, ισχυριζόμενη ότι δήθεν υπεξαίρεσε το χρηματικό ποσό των 23.150,00 ευρώ, το οποίο καταβλήθηκε σε αυτόν από σπουδαστή, στο πλαίσιο σύμβασης εκπαίδευσης που συνήψε μαζί του, ως διαχειριστής της. Σύμφωνα δε με το επικουρικό αίτημα της αγωγής, εάν το δικαστήριο έκρινε ότι ο εναγόμενος κατήρτισε την επίμαχη σύμβαση όχι για λογαριασμό της ενάγουσας, αλλά για λογαριασμό του ιδίου και της ομοειδούς επιχείρησης που αυτός διατηρούσε στο Ντουμπάι των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων, η ενάγουσα ζητούσε να θεωρηθεί ότι η σύμβαση αυτή καταρτίστηκε για λογαριασμό της, λόγω υποτιθέμενης παράβασης της υποχρέωσης πίστης κατ’ άρθρο 65 παρ. 1 περ. γ' ν.4072/2012, ρύθμιση που περιλαμβάνεται και στο άρθρο 15 του καταστατικού της.

Το δικαστήριο έκρινε, ότι δεν στοιχειοθετείται εν προκειμένω αδικοπραξία υπεξαίρεσης του εναγομένου σε βάρος της ενάγουσας, καθώς ο εναγόμενος δεν έλαβε οποιοδήποτε χρηματικό ποσό ως νόμιμος εκπρόσωπος αυτής. Αντίθετα, κρίθηκε ότι το επίμαχο χρηματικό ποσό καταβλήθηκε νόμιμα στον λογαριασμό αλλοδαπής εταιρίας περιορισμένης ευθύνης, με έδρα το Ντουμπάι των Αραβικών Εμιράτων, της οποίας νόμιμος εκπρόσωπος είναι ο εναγόμενος. Αποδείχθηκε δε, ότι ο πελάτης μας, ο οποίος είχε συστήσει την ως άνω αλλοδαπή εταιρία σε χρόνο προγενέστερο της σύστασης της ενάγουσας, με παρόμοιο αντικείμενο δραστηριότητας, προχώρησε στη σύσταση της ενάγουσας στα πλαίσια ανάπτυξης της επιχειρηματικής δραστηριότητας της εν λόγω αλλοδαπής εταιρίας σε διεθνές επίπεδο, έχοντας απώτερο σκοπό τη δημιουργία ενός ομίλου εταιριών, που θα επικρατούσε διεθνώς στον τομέα παροχής υπηρεσιών αεροπλοΐας.  

Περαιτέρω, δεν αποδείχθηκε παραβίαση από την πλευρά του εναγομένου, της προβλεπόμενης στο καταστατικό της ενάγουσας υποχρέωσης πίστης, διότι η πρόβλεψη αυτή αφορούσε μόνο την απαγόρευση συμμετοχής του σε εταιρίες με ίδιο εταιρικό σκοπό, εντός της ελληνικής επικράτειας. Εν προκειμένω, η επιχειρηματική δράση του εναγομένου δεν λάμβανε χώρα εντός της ελληνικής επικράτειας, καθώς οι υποψήφιοι σπουδαστές προέρχονταν από το Ντουμπάι. Άλλωστε, ο εναγόμενος διά της συμμετοχής του στην αλλοδαπή αυτή εταιρία, προέβαινε σε πράξεις, τις οποίες η ενάγουσα δεν ήταν σε θέση να  επιχειρήσει η ίδια, καθώς απευθυνόταν σε διαφορετικό κοινό, που προερχόταν από διαφορετική χώρα και έτσι η εταιρία δεν στερήθηκε του κέρδους που θα της απέφεραν οι αντίστοιχες συναλλαγές.

Έτσι, η αγωγή απορρίφθηκε εξ ολοκλήρου ως ουσία αβάσιμη.